Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.
|
700 kanalen
Na drie jaar sparen had Onnoot genoeg geld bij elkaar geschraapt voor satelliet-tv.
"Maar hoe pakken we dat aan?" zei ik.
"Jij weet toch alles van techniek?" zei Maria.
"Maar niet van schotels stormbestendig vastschroeven op het dak. Ik weet niet eens hoe ik hier op het dak moet komen. En welke spullen we nodig hebben."
"Aan wie kunnen we dat nou vragen?" zei Maria.
Maria keek uit het raam. Een woud van schotelantennes sierde de daken en balkonnen. Aan de schotels kun je precies zien waar de allochtonen wonen, wisten wij.
"Kijk, onze Marokkaanse buurman heeft een schotel op zijn balkon."
Buren zijn vreemde wezens. Tenminste in Amsterdam. Het duurt gemiddeld een jaar voordat je eindelijk een woord tegen elkaar durft te zeggen. Dan blijft het drie jaar lang bij dat ene woord; de ander mocht eens denken dat je tijd hebt voor een wederzijds bezoek. Als beide partijen bewezen hebben hun plaats te kennen en laten zien dat ze prima zonder contact kunnen en de ander niet tot last zullen zijn, dan worden er langzaam andere woorden uit de vocabulaire gehaald. "Hallo" wordt dan "Hee dag buurman, hoe gaat het". Na vele jaren is de buurman geen vreemde meer. En dan verhuis je.
Allochtone buren zijn helemaal vreemden. In mijn veertien jaar in Amsterdam heb ik vrijwel nog nooit contact gehad met een allochtoon, behalve "wat kost dat" of "twee zones".
Ik trof mijn Marokkaanse buurman in de lift. Ik besloot de Amsterdamse etiquette overboord te zetten.
"Dag buurman, ik zie dat u satelliet hebt. Ik wil ook satelliet maar hoe pak ik dat aan?"
Buurman keek blij op, dacht even na en zei toen:
"Geen probleem, daar ga ik je bij helpen! Ik neem binnenkort contact met je op."
Ik woon nu precies een jaar hier en
- ik ben al bij mijn buurman thuis geweest;
- ik heb bij hem thuis al iets gedronken;
- ik weet hoe hij heet,
- hoe zijn vrouw heet en wat ze doet,
- hoe zijn dochter heet,
- hoe oud hij is,
- waar hij hoe lang werkte voordat hij wegbezuinigd werd.
En hij weet ongeveer hoe ik heet (Onoe).
Vandaag was het dan zover. Om klokslag elf - dacht ik Nederlands, niet dus: even na twaalven - gingen wij naar een Marokkaanse winkel bij de Dappermarkt. In de winkel was ik vermoedelijk de eerste autochtoon deze eeuw. De bediening (vrouw met hoofddoek) was er beter dan in menig autochtone toko. Het assortiment bevatte jurken, glazen, keukenapparatuur, USB-hubs en satellietontvangers. De prijs voor schotel, kabels, montagebeugels, Astra/Hotbird dubbelkop en ontvanger kwam op 250 euro.
Yesvi en ik zijn een goed deel van de middag bezig geweest om de zaak te installeren. Ik denk dat hij het leuk vond: nu hij zonder baan zit geeft dit hem wellicht een nuttig gevoel. Hij noemt Hotbird consequent "Hutboord".
Al jaren zijn Marokkanen vooral negatief in het nieuws. Of dat terecht is kan ik niet beoordelen. Maar de enige Marokkaan die ik ken is wel de aardigste buurman die ik ooit heb gehad. Volgende maand ga ik hem helpen met zijn eerste computer.
Onno -
11 okt 2003, 00:35 -
2 reacties
|
