 |
|
|
Follow This Page
|
Duivel Twintig meter voor mij viel een oudere man op straat neer. Dat zag er pijnlijk uit. Mensen snelden toe, waaronder ik. "Een een twee", zeiden we door elkaar, en iemand pakte zijn mobieltje om te bellen. Zijn gezicht was paars, hij schudde, en hij was zich duidelijk niet bewust van wat er om hem heen gebeurde. Zijn hand bloedde en hij rochelde. Een man met een blauwe broek ondersteunde het hoofd van de man, terwijl ik het kunstgebit uit zijn mond haalde. Langzaam ging de man minder trillen en begon hij weer te kijken, maar iets terugzeggen kon hij niet. Na een minuut of twaalf kwamen de sirenes. Wij beschreven wat we gezien hadden en de broeders bonden de man op hun brancard. Hij was intussen wakker geworden en stribbelde tegen en vloekte. Een broeder gaf mij een zakje om het kunstgebit in te doen. Dat werd tussen 's mans kleren op de brancard gestopt. Terwijl de epilepticus in de ambulance verdween, keken de man met de blauwe broek en ik hem na. Omdat niemand anders het deed, bedankten we elkaar maar. Toen vervolgden we onze weg. Onno - 27 dec 2003, 00:19 - 1 reactie
"Omdat niemand anders het deed, bedankten we elkaar maar."
|
© copyright Onno Zweers.
