Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.
|
Een poging om te betalen in Paleoselli
Nikos is een boom van een Griek, en zijn postuur alleen al maakt dat je onwillekeurig rekening met hem houdt. Men zegt dat hij de beste accountant is van Ioannina, en met nog meer ontzag voegt men er aan toe dat hij zoveel connecties heeft dat hij zelfs langdurig werklozen makkelijk aan een baan kan helpen. Met zijn connecties heeft hij de computerwinkel van zijn broer Vangelis stevig in het zadel geholpen: hij stuurde gewoon een deel van zijn klanten erheen. Hij is een volle neef van Maria en dus ook een beetje familie van mij.
De eerste keer dat ik Nikos ontmoette, was op zijn kantoor in Ioannina. Veel kan ik me daarvan niet herinneren, want ik kende Maria pas een week, ik sprak geen woord Grieks (behalve kalimera, goedemorgen) en ik werd aan zo ongeveer alle driehonderd directe familieleden voorgesteld.
De tweede keer was in het dorpje Paleoselli, op de zuidflank van Smolikas, de tweede berg van Griekenland. We waren te gast in het berghuis van Maria's ouders. Niet alleen wij waren te gast, maar ook Nikos' zoontje van tien jaar had zich uitgenodigd. Hij fladderde onophoudelijk rond Maria, daarbij lichaamsonderdelen aanrakend die zelfs ik als verloofde nauwelijks aan durfde te raken zonder toestemming vooraf, liefst schriftelijk. Een plaagspelletje tussen Maria en hem dreigde uit de hand te lopen toen hij een brandnetel trok en daarmee Maria te lijf wilde gaan. Dat triggerde bij mij alarmfase twee. Ik nam hem onder mijn arm, droeg de schreeuwende ondeugd de tuin uit en zette hem tussen het vuilnis tien meter verderop. Sindsdien gedraagt hij zich zeer netjes als ik in de buurt ben. Ik had eigenlijk verwacht dat er wel een boze ouder of oudtante bij me langs zou komen om te vertellen dat dat niet de manier is waarop Grieken met hun kinderen omgaan, maar dat gebeurde niet. Zelfs Nikos vond het wel grappig om de brutale aap ineens zo braaf te zien.
De derde keer dat ik Nikos zag was vorige zomer. Nikos en zijn vrouw Niki betoonden zich zeer gastvrij door ons met de auto overal naar toe te brengen waarheen we wilden gaan. Ze brachten ons van Konitsa naar Paleoselli, van Paleoselli naar Padhes en verder, ze brachten ons 600 meter bergafwaarts naar de rivier de Aoos voor een picknick en, zoals het een gastvrije Griek betaamt, ze brachten ons ook weer dezelfde 600 meter omhoog. En ze brachten ons vele keren naar kafenio's en altijd betaalden zij. Dat is een rare gewaarwording voor een Nederlander.
De volgende dag gingen wij, dat is Maria, haar zus Elli met haar man Yannis, Nikos en ik, weer iets drinken. In plaats van het gebruikelijke rumoerige kafenio koos Nikos dit keer een rustiger terrasje, boven de scheefstaande kerk.
"Gaan jullie maar zitten, ik haal even wat te drinken."
Zodra hij binnen was, zei Maria:
"Onno, ga achter hem aan en zorg dat niet hij weer betaalt, maar wij."
"Als jij dat doet als xenos, zal hij niet weigeren," vulde Elli aan.
"Maar geef niet te snel op," waarschuwde Maria.
Binnen moesten mijn ogen even wennen aan het relatieve duister. Ik keek om mij heen en zag drie mannen zitten. "Ya sas," groette ik in het algemeen, om mij snel te richten op Nikos die bij de bar stond.
"Niko, ik betaal."
"Geen sprake van, ik betaal," zei Nikos.
"Nee echt, ik sta erop. Ik betaal deze keer."
"Nee, hoor, dat hoeft helemaal niet."
"Maar jij betaalt al iedere keer."
"Dat geeft niet."
"En je brengt ons overal naar toe met je auto."
"Dat spreekt vanzelf."
"Laat mij nou betalen, ik sta erop!"
"Niet nodig, er is al voor gezorgd. Hier, neem deze drankjes en breng ze alvast naar buiten." En hij duwde me een vol dienblad in handen.
"Maar laat mij dan toch betalen!" zei ik bijna wanhopig.
Een van de drie mannen, de eigenaar van het etablissement, voegde zich bij Nikos en zei dat het echt niet nodig was dat ik betaalde en dat ik maar gewoon moest doen wat Nikos zei. Nikos duwde mij met zachte hand het lokaaltje uit. Ik voelde haarfijn aan dat mijn kansen verkeken waren en droop af met het dienblad.
"Ik heb het geprobeerd," zei ik en zette het dienblad neer.
"We hebben het gehoord," zei Elli en wees op het open raam.
Nikos kwam en proostte op onze gezondheid en het werd toch nog gezellig.
De volgende dag vertelde Maria:
"Onno, moet je horen. Oom Yannis, de vader van Nikos, zat gisteren in dat lokaaltje. Ik hoorde van mijn vader en die had het weer van moeder en die had het weer van tante Dimitra, dat Yannis jou zo beleefd vond. Je groette iedereen netjes toen je binnenkwam. Lang niet iedereen doet dat. Hij was ook onder de indruk dat je zo je best deed om te betalen."
Hmmm. Wedstrijd verloren, maar toch een puntje gescoord.
Onno -
24 aug 2004, 23:02 -
1 reactie
|
