Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.
|
Inbraak
Ik werd wakker van de scharnierende voordeur. Het was ongeveer tien voor zeven.
Hee, dacht ik. De voordeur staat open. Hoe kan dat? Is er iemand in mijn appartement?
Maria wil altijd dat ik de voordeur op het nachtslot draai. Ik vond dat niet nodig en nu Maria in Griekenland is deed ik het niet. Ik stond op, liep naar de voordeur en deed hem dicht. Ik ging naar de woonkamer (misschien hoorde ik daar iets, of misschien wilde ik checken of er iemand binnen was, dat weet ik niet meer).
Daar stond iemand bij de openstaande deuren van de erker. Een blanke jongeman van circa 25 a 30 jaar, ongeveer 1.70 tot 1.75 lang, mager postuur, met een wit shirt zonder mouwen, een lichtblauwe korte broek, gymschoenen, blonde (bijna zilverkleurige) stekeltjes, een vrij smal gezicht met de ogen dicht bij elkaar, een smal voorhoofd, geen bril, geen snor, geen baard. En hij had MIJN zwarte rugzak met MIJN nieuwe Nikon D70 digitale spiegelreflex met 20mm lens en 50mm lens op zijn rug, en MIJN zwarte fototas met MIJN Sony DCR VX-700 digitale videocamera.
"Hee, wat...?" zei ik. Hij begon over de reling te klimmen. Ik snelde naar de reling. Hij was al een verdieping lager. Hij klom als een aap.
"Blijf hier!" riep ik. Hij rende weg over het dak van de parkeergarage, richting Eerste Oosterparkstraat, niet eens zo heel snel. Achteraf denk ik dat hij misschien zijn voet had bezeerd bij het neerkomen.
"Politie!" riep ik. Het was stil. Ik greep de telefoon en belde 112. Een mevrouw nam op. Ik stamelde zoiets van "een inbreker rent NU weg over de Sparrenweg met mijn spullen!"
"Ik verbind u NU METEEN door met de politie," zei ze. Klik.
"Politie."
Ik legde uit dat de inbreker inmiddels de Eerste Oosterparkstraat in was gelopen. Ter hoogte van het OLVG, richting Wibautstraat. Aan de overkant keek iemand uit het raam.
"We komen eraan. Wat is uw telefoonnummer? En wat is uw adres?"
Ik had inmiddels spijt dat ik niet meteen achter de man aan gerend was. Ik deed mijn korte broek aan, sandalen aan, greep de sleutels en rende van de trap af, de Eerste Oosterparkstraat in, linksaf had ik hem zien gaan. Ik vroeg aan een voorbijganger of hij zo iemand gezien had.
"Nee, sorry, ik lette niet op, ik keek alleen naar de grond want -"
"OK bedankt," en ik rende verder. Ik vroeg nog iemand en nog iemand. Niemand had de inbreker gezien. Bij de Wibautstraat gaf ik het op: als niemand hem gezien had, kon hij inmiddels overal zijn. Ik besloot terug te lopen om de politie op te vangen. In de verte, langs het ziekenhuis reed een politiewagen voorbij.
Na een paar minuten belde de politie aan. Ze keken rond in de woning, besloten dat de inbreker niet omhoog had kunnen klimmen en dus door de voordeur naar binnen gekomen was. Ze namen het signalement op, inclusief mijn zwarte tassen. Ze belden om iemand van het technisch sporenonderzoek te laten komen. Ze maakten voor vanmiddag een afspraak om aangifte te doen op het bureau.
Ik keek rond om de schade op te nemen. Paspoort was er nog, rijbewijs ook, creditcard ook, het verblijfsdocument van Maria ook (daar hebben we heel veel moeite voor gedaan, dus dat was een zucht van verlichting waard). De lege doos van de D70 was van plaats veranderd, dus daar zouden vingerafdrukken op kunnen staan. Ik kon mijn portemonnee niet vinden, maar waar was die? In mijn korte broek, toch? Maar dat betekent dat hij in mijn slaapkamer geweest moet zijn, en dat terwijl ik daar lag te slapen...
Ik belde Maria om het verhaal te vertellen. Ik belde mijn ouders om het verhaal te vertellen. Ik ging naar het toilet. Ik nam een sapje. Maria belde weer. Ik ging nog een keer naar het toilet. Ik belde de Agis om een nieuw pasje aan te vragen. Ik belde mijn verzekeringsadviseur, maar die was nog niet aanwezig.
Nu ben ik woedend. Ik was zo ontzettend blij met mijn Nikon D70, eindelijk een echt goede camera waarmee ik tenminste kon fotograferen zoals ik wou. Ik had me in de schulden gestoken om hem te kopen, met twee hele goede lenzen. Ik had hem nog niet aangemeld bij de verzekering. Ik ben woedend en teleurgesteld. En ik bedenk me steeds of ik hem misschien niet had kunnen pakken als ik niet 112 had gebeld maar meteen was gaan rennen.
Hier de belangrijkste spullen op een rijtje:
Nikon D70 digitale spiegelreflex body, serienummer 4234805. Met:
- twee batterijen,
- twee UV filters,
- een polarisatiefilter,
- een zwarte rugtas met blauw randje op de achterflap. - Batterijlader ontbreekt,
- USB kabel ontbreekt.
Nikkor 50mm 1.4 AF-D objectief, serienummer 4626753;
Nikkor 20mm 2.8 AF-D objectief, serienummer 342239.
Onno -
21 juni 2005, 10:25 -
2 reacties
|
