Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.
|
I, Greek driver
[Voor optimaal effect leest u eerst Zeven Weken Griekenland, hoofdstuk Greek drivers, err!]
Op de luchthaven Aktio van Préveza verlichtte de felle zon een hartelijk weerzien tussen Maria's familie en die van mij. Er werd wat afgekust en geknuffeld, vooral tussen Lidy en Evgenia. Er werd essentiele informatie uitgewisseld zoals "het sneeuwde vannacht in Konitsa" en "wat zit je haar leuk". Ik ontworstelde mij aan de hartelijkheden met de woorden "Ψάχνο το αυτοκίνητο", ik zoek de auto. En jawel, teruglopend naar de ingang van de hal vond ik een juffrouw met een bordje met "Zwees" erop. Ach ja, valt ook niet mee, zo'n vreemde naam.
"I am mister Zwees," zei ik grijnzend.
"Follow me," zei ze zuinig.
Ze bracht me naar een heer met veel papieren die tussen auto's en andere mensen in stond. Terwijl ik stond te wachten op het afhandelen van het papierwerk, stond de rest van mijn gezelschap bewonderend rond de nieuwe Skoda van een trotse Tasos, deels gekocht met geld dat hij met speculeren op de beurs gewonnen had, en verder met een lening. Het van een nicht geleende kinderstoeltje werd op zijn achterbank geplaatst, zorgvuldig op een deken zodat de bekleding niet beschadigd zou worden. De bekleding van de achterbank bedoel ik, niet van het kinderstoeltje. Maria en haar familie namen plaats bij Tasos in de auto; Lidy, Tjerk en Claire in mijn huurauto.
De eerste vijf kilometer was Tasos nog makkelijk bij te houden. Buiten de bebouwde kom begon de snelheid. Hij leek wel die blauwe vis met geheugenproblemen in Finding Nemo, die vis die vergeet dat ze iemand de weg wijst en denkt dat ze achtervolgd wordt. Nu ben ik al een beetje gewend hoe Greek drivers rijden. Waar ik echter nog niet aan was gewend, is om zelf zo te gaan rijden.
"Gaat het nog?" zei ik tegen Lidy, Tjerk en Claire wier gelaatskleur ik niet durfde te bekijken in de vrees dat een halve seconde genoeg was om Tasos uit het oog te verliezen.
"Ja hoor," loog Tjerk.
"Tasos rijdt erg snel," voegde Claire er aan toe.
Lidy lag achterin te slapen. Dat ze onkwetsbaar is voor schorpioenen wist ik al, maar dat zelfs de Griekse rijstijl haar onbewogen laat, dat was indrukwekkend.
En ik trapte het gaspedaal nog eens flink in, want Tasos was op een miniem stukje rechte weg bezig om een vrachtwagen in te halen, en als ik hem niet zou volgen, dan was ik hem voorgoed kwijt.
Dat bleek mee te vallen. We vonden Tasos' auto weer stilstaand langs de weg. Ik stopte achter hem, blij dat ik mijn rechtervoet even kon ontspannen.
"Mijn vader en ik zijn het niet eens over de weg," zei hij. "Volgens mijn vader moeten we hier linksaf, maar volgens de borden is het rechtdoor."
"Ik weet het ook niet, ik rijd gewoon achter jou aan," en ik probeerde het 'gewoon' zo gewoon mogelijk te laten klinken.
En daar gingen we weer. Steentjes spatten in het rond, stofwolken bleven achter ons hangen, en uit engineering kwam het bericht dat warp 9 toch echt te veel was voor de motor.
Vlak voor Ioannina stopte Tasos weer langs de weg. Hij stelde voor om niet in Ioannina te blijven hangen, want zijn woning ligt helemaal in het centrum van Ioannina. Dat betekent een half uur in de file de stad in en een half uur in de file de stad uit. We waren het eens dat het makkelijker zou zijn om meteen door te rijden naar Konitsa. Hij wist een sluiproute om de westkant van Ioannina heen die ons veel tijd zou besparen. En reken maar dat wij tijd bespaard hebben, al was sluiproute niet het juiste woord.
De weg van Ioannina naar Konitsa had ik al vaak afgelegd, en ik liet Tasos aan zijn lot over om in mijn eigen tempo te gaan rijden. Toen we in Konitsa aan kwamen, stond het eten al op tafel.
Onno -
30 mei 2007, 23:47 -
Nog geen reacties
|
