Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.
|
Van Preveza naar Konitsa - maar dan zonder huurauto
Na twee weken vakantie, waarvan de laatste dagen in Parga, bracht ik Lidy, Tjerk en Claire weer terug naar Préveza voor hun terugvlucht. De auto leverde ik weer in, en mijn drie reisgenoten gingen in een rij staan die zo lang was dat hij U-vormig de hele hal vulde. We namen afscheid en toen begon voor mij de uitdaging: hetzelfde traject Áktio-Kónitsa, maar dan zonder huurauto.
Ik wist dat er een KTEL-bus ging van Preveza naar Ioannina en die wilde ik nemen. Maar helaas was het KTEL-station niet bij Aktio, de luchthaven, maar in Preveza. Ik liep naar de taxi's.
"Πόσο κάνει για το ΚΤΕΛ για τα Γιάννινα;" vroeg ik in mijn beste Grieks.
"Twenty euro," was het antwoord, in het Engels; het lukt mij nog steeds niet om mijn aura van toerist af te schudden.
"20 ευρώ;" riep ik verontwaardigd. "Γιατί τόσο ακριβό;" waarom zo duur? Ik wist dat het niet meer dan 10 minuten rijden was en ik had voor dat bedrag al eens zes keer zo lang in een taxi gezeten. In Nederland waren dit misschien normale bedragen, maar in Griekenland was dit afzetterij.
"The tunnel alone costs 6 euro."
Er was inderdaad een toltunnel tussen Aktio en Preveza.
"The tunnel costs 3 euro. I know, I have been there twenty minutes ago."
"You forget I have to come back again."
Ik was ervan overtuigd dat hij mij alleen zoveel vroeg omdat ik een buitenlander was. Ik wist bovendien dat hij als taxichauffeur een kortingskaart had voor de tunnel. Hij wilde mij dus het volle pond vragen en het verschil in zijn eigen zak steken.
Gelukkig kende deze "toerist" genoeg Grieks om zonder taxi te reizen. Ik liep de hal in, naar de informatiebalie.
"Hé, ben je daar weer?" zei Lidy. Ze waren al een paar meter opgeschoten.
"Ja, de taxichauffeur wilde mij afzetten, ik ga met de bus. Doeeeg!"
"Nou, succes hoor!"
Ik vroeg bij de balie naar de eerstvolgende bus richting stad. Die zou over twintig minuten gaan; beter kon bijna niet. Ik hoefde alleen maar aan de overkant van de weg te gaan staan. Dat deed ik. Ik bedacht, dat waarschijnlijk ooit een argeloze toerist heeft gezegd: "What, only 5 euro? That's cheap! In Holland we pay 40 euro to the airport!" waarna de taxichauffeurs hun kans schoon zagen.
Na een kwartier kreeg ik dorst en zocht ik iets te drinken in mijn rugzak. Toen ik mij weer omdraaide, zoefde net in volle vaart de KTEL-bus voor mijn neus. Mijn god, straks moet ik twee uur wachten op de volgende... Ik zwaaide wild om hem te laten stoppen maar de bus was al voorbij. Ik voelde mij heel erg dom. De stoere, zelfredzame reiziger die de taxichauffeurs wel even te slim af zou zijn... Wat nu te doen?
Er reden regelmatig auto's vanaf de luchthaven richting Preveza. Op goed geluk stak ik mijn duim uit. De derde auto stopte.
"Jij bent zeker Nederlander hè?"
Hm, het begon erop te lijken dat integreren in Griekenland voor mij een verloren zaak is. In de auto zat een Nederlandse familie met twee kinderen, die net iemand op het vliegtuig hadden gezet en nu verder vakantie gingen vieren. Natuurlijk mocht ik mee naar Preveza, alleen wisten ze niet waar de KTEL was.
In de binnenstad van Preveza leek het mij beter om niet eindeloos rondjes te rijden, maar om op eigen kracht naar de KTEL te vragen en te lopen.
"Stop maar hier, dan loop ik wel verder... Bedankt!"
De auto reed weg en ik bleek precies voor het KTEL-station te staan.
Nu had Maria mij gewaarschuwd dat er twee KTEL-stations zijn in Preveza. En dit was net de verkeerde, vertelde een voorbijganger mij desgevraagd. Na een half uurtje lopen met de rugzak op mijn rug vond ik de andere. Die was gesitueerd naast een grote begraafplaats. Of hier een bedoeling achter stak wist ik niet, maar ik besloot er maar niet teveel op te letten. Ik kocht in mijn beste Grieks een kaartje voor Ioannina en hoefde slechts drie kwartier te wachten. In een witte bus liet ik mijn kaartje controleren door een jongen met een bol gezicht en leunde tevreden achterover.
Ioannina heeft, net als Preveza en Athene, twee KTEL-stations. De witte bus kwam aan op de ene en mijn volgende bus vertrok van de andere. Ik had geen zin om mij te verdiepen in stadsbussen en wilde ook nog langs een fotowinkel, dus ik ging weer te voet. Op het andere KTEL-station sprak een vrouw mij aan in hardnekkig Engels. Zij had in Canada gewoond en zag in mij een aanleiding om haar Engels uit de kast te kunnen halen, niet merkende dat ik zo graag mijn Grieks wilde oefenen en het niet zo leuk vond dat iedereen mij maar leek te zien als een toerist. "Ik ben geen toerist, ik ben een vrij goed geïntegreerde allochtoon! Begrijp dat dan!" had ik bijna gezegd als ik het Griekse woord voor "geïntegreerd" had geweten.
De bus naar Konitsa kwam onder het afdak rijden. Hee, grappig, alweer een witte bus, terwijl KTEL-bussen doorgaans groen-beige zijn. Toen de jongen met bol gezicht mijn kaartje kwam controleren hadden wij allebei een deja-vu.
"Als ik dat geweten had..." zei ik, en wij lachten.
Een uurtje later liep ik de keuken van mijn schoonouders binnen. Iedereen zat aan tafel: Maria, Simon, haar ouders, Tasos, Eleni en Thomas. Ik werd met gejuich en "bravo!" en "nu al? wat snel gedaan!" begroet, en er werd meteen een bord voor me neergezet zodat ik kon aanschuiven voor een heerlijke warme lunch.
Onno -
1 juni 2007, 00:03 -
1 reactie
|
