Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.
|
TZ
Van 5 tot 7 november viel me op dat ik overal nummerborden zag met TZ erin. Dat was zo extreem opvallend, dat ik dat met geen mogelijkheid kon verklaren als toevalstreffers. Nu betekent TZ voor mij maar één ding, namelijk de initialen van mijn vader Tjerk. Goh, dacht ik, misschien moet ik Lidy maar eens bellen of er iets vreemds met Tjerk is. Maar 's avonds werd ik opgeslokt door mijn drukke gezinsleven en vergat ik het.
Op 8 november kwam Tjerk thuis van het boodschappen doen. Hij probeerde zijn fietstas open te maken, maar dat lukte niet, want zijn linkerhand wilde niet. Toen moest hij ineens naar het toilet. Hij kwam op het toilet en daar zakte hij in elkaar, erg ongemakkelijk met zijn ribbenkast op de rand van het toilet. Na enkele minuten begon Lidy het vreemd te vinden dat hij zo lang op het toilet bleef, ging kijken en vond hem onwel. Ze probeerde hem uit het toilet te trekken, maar dat bleek een te zware opgave. Ze rende naar de buren, en toen die niet thuis waren naar andere buren, en daar vond ze een buurman thuis die meteen kwam helpen. Hij tilde Tjerk uit zijn benarde positie en legde hem op de bank terwijl Lidy de huisarts belde. Die gaf aan zeer bezorgd te zijn en meteen te komen.
"Moet ik nu 112 bellen?" vroeg Lidy.
"Dat hoeft niet, dat doe ik," zei de huisarts resoluut.
Huisarts en ambulance kwamen vrijwel tegelijk aan. Tjerk en Lidy gingen met de ambulance naar het ziekenhuis.
"Het is ongelooflijk, werkelijk ALLE auto's gingen opzij," vertelde Lidy achteraf, onder de indruk.
In het ziekenhuis bleek al gauw dat Tjerk een hersenbloeding had. Hij was daardoor verlamd aan zijn linker lichaamshelft, en kon nauwelijks praten. Ook had hij diezelfde avond al longontsteking omdat hij ook moeite had met slikken en hoesten. Mogelijk ook omdat hij erg misselijk was en nog dezelfde avond ontzettend moest kotsen, waarbij ik hem hielp door het kartonnen kotsbakje vast te houden. Vlak voordat ik het ziekenhuis verliet, kreeg Tjerk een ontspannende injectie in zijn rechterschouder, die door de spanning en inspanning geheel verkrampt was.
Nu zijn we drie maanden later. Tjerk woont sinds kort in een verpleeghuis. Zijn linkerarm kan hij weer bewegen. Maar hij spreekt amper nog verstaanbare woorden. Hij heeft allerlei hulpmiddelen zoals pen, papier en alfabet om zich uit te drukken, en zelfs daarmee is het nog een enorme puzzel. Waarschijnlijk is de overlast die de hersenbloeding veroorzaakte, vervangen door een verergerde Parkinson. Voeding krijgt hij door een maagsonde, via een gaatje in zijn buikwand, want slikken is levensgevaarlijk: dan heeft hij zo weer longontsteking. Hoe dit verder zal gaan durf ik niet te zeggen.
Sindsdien kijk ik met grotere aandacht naar de nummerborden op de weg. Er hebben zich nog geen frappante tekens aangediend. Eén keer zag ik een nummerbord met de combinatie RL LX, waarin ik een goed advies meende te bespeuren: relax.
Onno -
12 feb, 08:26 -
2 reacties
|
