Onnoot


Follow This Page
Follow That Page stuurt u een email wanneer deze pagina wordt gewijzigd.


Selecties:
Anagrammen
Foto's
Griekenland
Humor
ICT (software)
Inbox
Lifelog <
Linkdump
Natuur
Nederland
Panorama's
Simon
Taal
Vaag




De laatste 10 reacties:

Simon
Ach, het eten zou hier zogenaamd niet lekker zijn ; er zijn nog genoeg 'buitenlandse' restaurants. De behandeling van allochtonen verslechterd de laatste twee jaar exponentieel. ...

ahmeddi
die negatieve punten zijn zooo waar :) ik ben een marokkaan en ja nederlanders voelen zich te goed dus wat wil je? wordt toch wat sympathieker en neem een voorbeeld aan de belgen :P

Claire Z.
Hier spreekt je zus weer. Weet je nog dat al onze katten door de jaren heen zijn komen aanlopen, of ons zijn aangeboden? En we hebben er geen moment spijt van gehad, integendeel, het zijn onze liefste vriendjes geworden. Binnenlaten dus, altijd!

Onno
Beste Dave, In vrijwel iedere Linux-distributie zitten woordenlijsten in heel veel talen. Zo is er bijvoorbeeld het package aspell. En als Linux downloaden en runnen je te veel moeite is, dan weet Google vast ook wel woordenlijsten te vinden...

Dave
Ja onno, leuk... Maar wat ik nog leuker zou vinden als je mij a.u.b. een woordenlijst zou willen opsturen voor mijn engels Boggle spelletje (windows). Als je hem ook graag wil stuur ik hem in je re-mail ? b.v.d. Dave.

Ryanne
Goh ik schrik wel van al dat negatieve maar herken het aan de andere kant ook wel. Wij denken er enorm over om naar het caribisch gebied te verhuizen mede ook vanwege de vriendelijkheid van de mensen daar en het materialistische en onvriendelijke dat onze natie tegenwoordig heeft. ...

Ryanne
Goh ik schrik wel van al dat negatieve maar herken het aan de andere kant ook wel. Wij denken er enorm over om naar het caribisch gebied te verhuizen mede ook vanwege de vriendelijkheid van de mensen daar en het materialistische en onvriendelijke dat onze natie tegenwoordig heeft. ...

Onno Zweers
Latest news: Templatesbrowser.com is online again! Beware!

Anoniem
Niet mee eens met sommige punten. Apple laat mensen Itunes gebruiken zodat ze muziek KOPEN ipv Limewire of iets dergelijks. ...

Claire Z.
Begin 2008 zag ik gedurende ongeveer een week opvallend veel auto\'s met de initialen HB op het nummerbord. ...

Afscheid van mijn moeder

Lifelog

Het volgende heb ik verteld op de afscheidsdienst bij het overlijden van mijn moeder, Lidy Zweers - De Ronde (12-8-1928 - 11-4-2011).

Lieve Lidy,

Ik vertel nu in het kort het verhaal van jou en jouw leven.

Je groeide op in een groot huis in Roermond. Leuke herinneringen waren:
- Wandelen met vader en broers en zussen
- Je broer Wim met wie je van kinds af aan een hechte band had.
- Met de T-Ford op vakantie naar jullie vakantiehuis in Zoutelande, waarbij je vriendin Bea vaak meeging. Daar was het altijd feest: een neef van je die ook eens meeging brak er zijn arm en bleef daar dagen mee rondlopen, omdat hij bang was terug naar huis te moeten.

Minder leuk:
Toen je 12 was werd het oorlog. Roermond werd geëvacueerd. Jullie moesten van hot naar her trekken. Je hield hiervan een oorlogsdagboek bij. Nog decennia later werd je zeer geraakt als je op TV beelden zag van vluchtelingen.

Enkele jaren na de oorlog ging je Wiskunde studeren. Toen kwam je bij het Shell laboratorium terecht als rekenaarster. Al heel snel nam Shell, als eerste bedrijf in Nederland, een elektronische computer in gebruik: een zaal vol kasten, die met ponstape in het tweetallig getalstelsel aangestuurd moest worden. Jij werd een van de eerste computerprogrammeurs van Nederland. Er was ook iemand die les gaf, maar die deed dat te theoretisch. Jij zei tegen je chef: laat mij dat maar doen. En zo mocht jij lesgeven aan een hele klas vol collega's. Na een week had je de meesten zo ver dat ze in staat waren om op de computer een sommetje uit te rekenen: 2 + 3. Daarvoor moesten die leerlingen wel eerst begrijpen hoe die machine werkte, dus dat was een hele prestatie. En ze waren dan ook apetrots. Jij was ook trots: niet in het minst omdat een van je leerlingen stotterde en jij desnoods minuten stil bleef om hem aan het woord te laten. Het duurde niet lang tot jou de leiding over de programmeurs werd toevertrouwd.

Je zorgde bij Shell ook voor een prettige sfeer. In het plakboek dat je bijhield stonden foto's van jongedames die bovenop bureaus een modeshow hielden, en een parade van collega's met theekopjes op het hoofd.

Op een zomerkamp ontmoette je Tjerk. En er gebeurde niets. Nou ja, niets... Wel iets, maar er was nog een tweede zomerkamp voor nodig om jullie tot elkaar te brengen. Daarbij hielp het dat Tjerk's broer Gerrit in de organisatie zat; die kon Tjerk vertellen welk kamp jij de tweede keer koos.

Na 4 jaar verloving trouwden jullie. Dus ging je ook weg bij Shell. Dat was toen heel normaal: meisjes die trouwen die stoppen met werken. Maar jij vond het wel prima. Je baas vroeg nog of je wilde blijven; vrij uitzonderlijk, maar jij had genoeg van al die cijfertjes.

Er kwamen vier kinderen en via Velsen belandden we hier in Bergen.

Toen we naar school gingen kon je tijd besteden aan je hobby: wandkleden en halskettingen knopen. Helaas kreeg je artritis in je vingers van het knopen. Je stapte daarom over op schilderen. Daarbij gebruikte je altijd heel veel kleur. Nog maar enkele maanden geleden bracht ik je naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto; je vroeg om de 3 minuten waarom we er waren, maar toen we na een half uur door de gang naar buiten liepen, zei je enthousiast: kijk, dat schilderij hebben we net ook gezien! Zo veel hield je van kunst en kleur.

Toen je oudste zoon Bas een jaar of 20 werd, begon heel geleidelijk een zwarte periode. Bas bleek schizofrenie te hebben; jij was de eerste die het merkte. Schizofrenie is een ziekte die zich kenmerkt door hallucinaties, paranoia, stemmen in het hoofd, hevige angst, dwangmatig handelen, en helaas ook het ontbreken van ziektebesef. Iemand met schizofrenie is niet gek, zijn omgeving is gek. Hij wil dus niet behandeld worden. Je zocht naar medische (psychiatrische) hulp, maar een gedwongen opname kon men pas doen als er gewonden of doden vielen. Psychisch leed telde niet, en ook niet dat Bas ieder jaar zieker werd.

Wel kreeg je een compliment van een psychiater bij wie we ons verhaal kwijt konden: jij deed het perfect: je luisterde altijd naar Bas, en liet geen moment merken dat het raar was wat hij vertelde. Zo kon je Bas toch tot steun zijn.

Op jouw beurt kon je je verhaal kwijt bij je buurvrouwen, die jou tot steun waren door naar *jou* te luisteren. Twee buurvrouwen speelden daarbij een sleutelrol: Tine Dijkstra en Hieke Spijkman. En als je in het dorp weleens iemand aan zag komen die voor jouw situatie geen begrip kon tonen en alles beter wist, ging je snel een zijstraat in.

Helaas bleef het achteruit gaan met Bas. De situatie leek hopeloos en we vreesden dat er gewonden of zelfs doden zouden vallen.

Toen bood een vriend, Paul Segaar, aan om op ons te passen zodat jij en Tjerk op vakantie konden gaan. Heerlijk, twee welverdiende weken rust in Israël! Je knapte er helemaal van op, je kreeg weer nieuwe energie. En je kreeg 's nachts een droom. In Israël hadden ze stopborden met een hand erop. In jouw droom zag je zo'n hand - met een gat erin. Jij wist: er is een opening, een uitweg.

Terug in Nederland ging je naar de instanties die konden beslissen over een gedwongen opname. Je sloeg met de vuist op tafel. Zo kan het niet langer! Zelfs de meest stoïcijnse bureaucraat kon niets inbrengen tegen jouw overtuigingskracht.

Spoedig stonden er een ambulance en een politiewagen voor de deur. Bas werd opgenomen. Eindelijk werd begonnen met hoognodige medicatie, waardoor hij weer zijn normale, rustige, zachtmoedige karakter terug kreeg.

Sindsdien heb je hem iedere twee weken bezocht. De hoogst enkele keer dat je verhinderd was, zorgde je dat iemand anders in jouw plaats ging. Tot januari dit jaar heb je het volgehouden: 27 jaar.

Intussen ging je verder met je geliefde hobby's: schilderen en tuinieren. Het deed je wel verdriet dat goede vriendinnen te vroeg overleden: Jacomina, Carla, Annemarie. Daar stond tegenover: fijne vakanties op de Canarische Eilanden met Tjerk en je broer Wim.

Op een dag in 2007 zakte je geliefde Tjerk in elkaar: het begin van ruim een jaar verlamming. Je bezocht hem iedere dag, vaak met hulp van buren en bekenden van de kerk. Je zat aan zijn bed toen hij zijn laatste adem uitblies. Dat was een klap.

Je geheugen werd steeds minder. Maar je bleef allerhartelijkst. Niet zo lang geleden vertelde je me enthousiast dat je het zo enig vond als Onno en zijn vrouw en kinderen op bezoek kwamen. Toen zei ik maar: "Ik weet zeker dat Onno dat óók heel leuk vindt!"
Zes weken geleden zwaaide je ons uit op de parkeerplaats. Maria en de kinderen zaten al in de auto en jij nam huilend afscheid van me. Ik denk dat je wist dat het einde nabij was.

Drie weken geleden volgde een ziekenhuisopname. Een darmoperatie slaagde, maar je was te verzwakt en leed onder hevige pijn. Afgelopen maandag werden longontsteking en buikvliesontsteking je teveel. Gelukkig waren we bij je in je laatste uren; zelfs je lieve broer Wim kon nog bij je zijn. Je kon niets meer zeggen, maar we konden zien dat je blij was dat we er waren.

Lieve Lidy, hier nemen we dan afscheid. We zullen je nooit vergeten. We zijn allemaal diep onder de indruk van jouw talenten: een enorme liefde voor mensen, hoe verschillend ook. Kracht, inzicht, vrolijkheid. Zelfs toen je op de intensive care lag maakte je nog grapjes met de artsen.
Een voorbeeld van je gevoel voor humor: Een vriendin van me kwam jou eens tegen bij de Hema, afdeling damesondergoed. Jij met een vierkant model onderbroek in je hand, zij met een tangaslip in haar hand. Toen zei je: "Daar staan we dan, met de generatiekloof in onze handen".

Maar vooral is iedereen opgevallen hoe ontzettend lief je was. Ik nam weleens klasgenoten mee naar huis, en die zeiden nogal eens verbaasd: "Wat heb jij een aardige moeder!" Iedereen was welkom, iedereen was voor jou gelijkwaardig. Je wilde iedereen helpen voor zover je kon. Als iemand jou hielp noemde je die altijd engeltje of lieve schat. Nooit kwam er een kwaad woord over je lippen - niet uit zelfbeheersing, maar uit liefde en begrip voor anderen. Een helderziende die ik ooit bezocht kon rake karakterbeschrijvingen maken van mijn naasten, en jou noemde ze in één woord: een koningin. Je deed aan Reiki, zeg maar genezing door gedachtenkracht. Dat paste je ook toe op Bas. En ik meen dat als ik je weleens vertelde over probleempjes, dat het snel daarna vaak net ietsje beter ging.

Je had geen taal nodig om met mensen contact te hebben. Met de Griekse oma van Simon, Dimitri en Lydia had je maar enkele woorden gemeenschappelijk maar WAT een hartelijkheid tussen jullie. En Maarten en Gerard vonden in jou een allerhartelijkste oma. Je maakte nooit een onderscheid tussen kleinkinderen en stiefkleinkinderen. Iedereen was voor jou gelijkwaardig.

Lieve Lidy, ik ben aan het einde gekomen van jouw verhaal.

Bedankt voor alles wat je voor ons gedaan hebt. Het was een voorrecht om jouw zoon, dochter, schoondochter, broer, kleinkind, neef, nicht, buur, vriendin, vriend of gewoon bekende te zijn.

Wij zorgen verder voor Bas. Doe de hartelijke groeten aan Tjerk en tot ziens.

Onno - 28 apr 2011, 23:39 - Reageer/link

   

Inbox

Inbox, ICT, Lifelog

Post van een enthousiaste Follow That Page gebruiker:

I KISS YOU!

I foolishly missed out on buying some Glastonbury tickets. It's a big music festival in the UK that sells out within 24 hours. Knowing that they sometimes make a tiny amount available, I had Follow That Page look at the ticket site.

Today, a month after they first went on sale, my phone beeped at me. The page had changed. SOLD OUT had changed to CLICK HERE. I ran to the nearest internet connection and bought my ticket.

An hour later they were all sold out again.

THANK YOU! The internet is great because of people like you.


Zie ook deze discussie.

Onno - 28 okt 2009, 23:00 - Reageer/link

   

TZ 1926-2009

Lifelog

Afgelopen woensdag is mijn vader Tjerk Zweers overleden. Aanstaande maandag wordt hij begraven. De rouwdienst begint om 12:30 in de Ruïnekerk in Bergen NH.

Onno - 24 jan 2009, 11:21 - Reageer/link

   

TZ

Lifelog

Van 5 tot 7 november viel me op dat ik overal nummerborden zag met TZ erin. Dat was zo extreem opvallend, dat ik dat met geen mogelijkheid kon verklaren als toevalstreffers. Nu betekent TZ voor mij maar één ding, namelijk de initialen van mijn vader Tjerk. Goh, dacht ik, misschien moet ik Lidy maar eens bellen of er iets vreemds met Tjerk is. Maar 's avonds werd ik opgeslokt door mijn drukke gezinsleven en vergat ik het.

Op 8 november kwam Tjerk thuis van het boodschappen doen. Hij probeerde zijn fietstas open te maken, maar dat lukte niet, want zijn linkerhand wilde niet. Toen moest hij ineens naar het toilet. Hij kwam op het toilet en daar zakte hij in elkaar, erg ongemakkelijk met zijn ribbenkast op de rand van het toilet. Na enkele minuten begon Lidy het vreemd te vinden dat hij zo lang op het toilet bleef, ging kijken en vond hem onwel. Ze probeerde hem uit het toilet te trekken, maar dat bleek een te zware opgave. Ze rende naar de buren, en toen die niet thuis waren naar andere buren, en daar vond ze een buurman thuis die meteen kwam helpen. Hij tilde Tjerk uit zijn benarde positie en legde hem op de bank terwijl Lidy de huisarts belde. Die gaf aan zeer bezorgd te zijn en meteen te komen.
"Moet ik nu 112 bellen?" vroeg Lidy.
"Dat hoeft niet, dat doe ik," zei de huisarts resoluut.

Huisarts en ambulance kwamen vrijwel tegelijk aan. Tjerk en Lidy gingen met de ambulance naar het ziekenhuis.
"Het is ongelooflijk, werkelijk ALLE auto's gingen opzij," vertelde Lidy achteraf, onder de indruk.

In het ziekenhuis bleek al gauw dat Tjerk een hersenbloeding had. Hij was daardoor verlamd aan zijn linker lichaamshelft, en kon nauwelijks praten. Ook had hij diezelfde avond al longontsteking omdat hij ook moeite had met slikken en hoesten. Mogelijk ook omdat hij erg misselijk was en nog dezelfde avond ontzettend moest kotsen, waarbij ik hem hielp door het kartonnen kotsbakje vast te houden. Vlak voordat ik het ziekenhuis verliet, kreeg Tjerk een ontspannende injectie in zijn rechterschouder, die door de spanning en inspanning geheel verkrampt was.

Nu zijn we drie maanden later. Tjerk woont sinds kort in een verpleeghuis. Zijn linkerarm kan hij weer bewegen. Maar hij spreekt amper nog verstaanbare woorden. Hij heeft allerlei hulpmiddelen zoals pen, papier en alfabet om zich uit te drukken, en zelfs daarmee is het nog een enorme puzzel. Waarschijnlijk is de overlast die de hersenbloeding veroorzaakte, vervangen door een verergerde Parkinson. Voeding krijgt hij door een maagsonde, via een gaatje in zijn buikwand, want slikken is levensgevaarlijk: dan heeft hij zo weer longontsteking. Hoe dit verder zal gaan durf ik niet te zeggen.

Sindsdien kijk ik met grotere aandacht naar de nummerborden op de weg. Er hebben zich nog geen frappante tekens aangediend. Eén keer zag ik een nummerbord met de combinatie RL LX, waarin ik een goed advies meende te bespeuren: relax.

Onno - 12 feb 2008, 08:26 - 3 reacties

   

Wat doet Onno bij SARA?

ICT, Lifelog

Onno is nu mede-systeembeheerder van het Life Science Grid, een verzameling van clusters van computers die gezamenlijk zwaar rekenwerk uitvoeren voor universiteiten en medische instellingen.

Onno - 13 aug 2007, 22:43 - Reageer/link

   

Onno gaat werken bij SARA

ICT, Lifelog

Ik ga werken als Linux-systeembeheerder bij SARA, het academisch rekencentrum van Amsterdam. Ze hebben de snelste supercomputers van Nederland. Momenteel loopt de universiteit van Groningen voorop, maar de tweede versie van de Huygens die volgend jaar wordt geleverd is tegen die tijd waarschijnlijk de snelste van Nederland.

Onno - 18 juni 2007, 12:59 - 2 reacties

   

We gaan nog niet naar huis

Humor, Lifelog



Nog lange niet
Nog lange niet

Onno - 14 juni 2007, 17:08 - Reageer/link

   

Cordula Rooijendijk - Alles moest nog worden uitgevonden

ICT, Lifelog



Zojuist was ik met mijn moeder Lidy op een boekpresentatie van het boek "Alles moest nog worden uitgevonden". Gasten waren onder anderen Geert Mak, Piet Beertema en Karin Spaink. Cordula Rooijendijk beschrijft in haar boek de geschiedenis van de computer, met name in Nederland. Ik moet het nog lezen maar ik kan u nu vast verklappen dat haar interview met Lidy maar liefst vier bladzijden in het boek beslaat. Waarom Lidy? Mijn moeder was een van de eerste programmeurs van Nederland, toen zij werkte in het Shell laboratorium in Amsterdam Noord, met de eerste elektronische computer voor commercieel gebruik in Nederland: de Miracle.

[Update]
Het boek is grappig, uiterst leesbaar (ook voor niet-technici), spannend (vooral het eerste hoofdstuk over de oorlog) en dramatisch (vooral het leven van Alan Turing, en ook hoe Philips de Nederlandse computerindustrie om zeep hielp). Voor mij was het een feest der herkenning, want ook ik haalde vroeger mijn speelgoed uit elkaar (running gag in het boek) en ook ik las de Elektuur en had een TRS80 en ook ik heb heel wat ingebeld op BBSsen. Voor iemand wier eerste kennismaking met computers traumatisch verliep, heeft Cordula de schade dubbel en dwars ingehaald. Een absolute aanrader.

Onno - 7 juni 2007, 21:39 - Reageer/link

   

Van Preveza naar Konitsa - maar dan zonder huurauto

Greece, Humor, Lifelog

Na twee weken vakantie, waarvan de laatste dagen in Parga, bracht ik Lidy, Tjerk en Claire weer terug naar Préveza voor hun terugvlucht. De auto leverde ik weer in, en mijn drie reisgenoten gingen in een rij staan die zo lang was dat hij U-vormig de hele hal vulde. We namen afscheid en toen begon voor mij de uitdaging: hetzelfde traject Áktio-Kónitsa, maar dan zonder huurauto.

Ik wist dat er een KTEL-bus ging van Preveza naar Ioannina en die wilde ik nemen. Maar helaas was het KTEL-station niet bij Aktio, de luchthaven, maar in Preveza. Ik liep naar de taxi's.

"Πόσο κάνει για το ΚΤΕΛ για τα Γιάννινα;" vroeg ik in mijn beste Grieks.
"Twenty euro," was het antwoord, in het Engels; het lukt mij nog steeds niet om mijn aura van toerist af te schudden.
"20 ευρώ;" riep ik verontwaardigd. "Γιατί τόσο ακριβό;" waarom zo duur? Ik wist dat het niet meer dan 10 minuten rijden was en ik had voor dat bedrag al eens zes keer zo lang in een taxi gezeten. In Nederland waren dit misschien normale bedragen, maar in Griekenland was dit afzetterij.
"The tunnel alone costs 6 euro."

Er was inderdaad een toltunnel tussen Aktio en Preveza.
"The tunnel costs 3 euro. I know, I have been there twenty minutes ago."
"You forget I have to come back again."
Ik was ervan overtuigd dat hij mij alleen zoveel vroeg omdat ik een buitenlander was. Ik wist bovendien dat hij als taxichauffeur een kortingskaart had voor de tunnel. Hij wilde mij dus het volle pond vragen en het verschil in zijn eigen zak steken.
Gelukkig kende deze "toerist" genoeg Grieks om zonder taxi te reizen. Ik liep de hal in, naar de informatiebalie.

"Hé, ben je daar weer?" zei Lidy. Ze waren al een paar meter opgeschoten.
"Ja, de taxichauffeur wilde mij afzetten, ik ga met de bus. Doeeeg!"
"Nou, succes hoor!"

Ik vroeg bij de balie naar de eerstvolgende bus richting stad. Die zou over twintig minuten gaan; beter kon bijna niet. Ik hoefde alleen maar aan de overkant van de weg te gaan staan. Dat deed ik. Ik bedacht, dat waarschijnlijk ooit een argeloze toerist heeft gezegd: "What, only 5 euro? That's cheap! In Holland we pay 40 euro to the airport!" waarna de taxichauffeurs hun kans schoon zagen.

Na een kwartier kreeg ik dorst en zocht ik iets te drinken in mijn rugzak. Toen ik mij weer omdraaide, zoefde net in volle vaart de KTEL-bus voor mijn neus. Mijn god, straks moet ik twee uur wachten op de volgende... Ik zwaaide wild om hem te laten stoppen maar de bus was al voorbij. Ik voelde mij heel erg dom. De stoere, zelfredzame reiziger die de taxichauffeurs wel even te slim af zou zijn... Wat nu te doen?

Er reden regelmatig auto's vanaf de luchthaven richting Preveza. Op goed geluk stak ik mijn duim uit. De derde auto stopte.
"Jij bent zeker Nederlander hè?"
Hm, het begon erop te lijken dat integreren in Griekenland voor mij een verloren zaak is. In de auto zat een Nederlandse familie met twee kinderen, die net iemand op het vliegtuig hadden gezet en nu verder vakantie gingen vieren. Natuurlijk mocht ik mee naar Preveza, alleen wisten ze niet waar de KTEL was.
In de binnenstad van Preveza leek het mij beter om niet eindeloos rondjes te rijden, maar om op eigen kracht naar de KTEL te vragen en te lopen.
"Stop maar hier, dan loop ik wel verder... Bedankt!"
De auto reed weg en ik bleek precies voor het KTEL-station te staan.

Nu had Maria mij gewaarschuwd dat er twee KTEL-stations zijn in Preveza. En dit was net de verkeerde, vertelde een voorbijganger mij desgevraagd. Na een half uurtje lopen met de rugzak op mijn rug vond ik de andere. Die was gesitueerd naast een grote begraafplaats. Of hier een bedoeling achter stak wist ik niet, maar ik besloot er maar niet teveel op te letten. Ik kocht in mijn beste Grieks een kaartje voor Ioannina en hoefde slechts drie kwartier te wachten. In een witte bus liet ik mijn kaartje controleren door een jongen met een bol gezicht en leunde tevreden achterover.

Ioannina heeft, net als Preveza en Athene, twee KTEL-stations. De witte bus kwam aan op de ene en mijn volgende bus vertrok van de andere. Ik had geen zin om mij te verdiepen in stadsbussen en wilde ook nog langs een fotowinkel, dus ik ging weer te voet. Op het andere KTEL-station sprak een vrouw mij aan in hardnekkig Engels. Zij had in Canada gewoond en zag in mij een aanleiding om haar Engels uit de kast te kunnen halen, niet merkende dat ik zo graag mijn Grieks wilde oefenen en het niet zo leuk vond dat iedereen mij maar leek te zien als een toerist. "Ik ben geen toerist, ik ben een vrij goed geïntegreerde allochtoon! Begrijp dat dan!" had ik bijna gezegd als ik het Griekse woord voor "geïntegreerd" had geweten.

De bus naar Konitsa kwam onder het afdak rijden. Hee, grappig, alweer een witte bus, terwijl KTEL-bussen doorgaans groen-beige zijn. Toen de jongen met bol gezicht mijn kaartje kwam controleren hadden wij allebei een deja-vu.
"Als ik dat geweten had..." zei ik, en wij lachten.

Een uurtje later liep ik de keuken van mijn schoonouders binnen. Iedereen zat aan tafel: Maria, Simon, haar ouders, Tasos, Eleni en Thomas. Ik werd met gejuich en "bravo!" en "nu al? wat snel gedaan!" begroet, en er werd meteen een bord voor me neergezet zodat ik kon aanschuiven voor een heerlijke warme lunch.

Onno - 1 juni 2007, 00:03 - 1 reactie

   

I, Greek driver

Greece, Humor, Lifelog

[Voor optimaal effect leest u eerst Zeven Weken Griekenland, hoofdstuk Greek drivers, err!]

Op de luchthaven Aktio van Préveza verlichtte de felle zon een hartelijk weerzien tussen Maria's familie en die van mij. Er werd wat afgekust en geknuffeld, vooral tussen Lidy en Evgenia. Er werd essentiele informatie uitgewisseld zoals "het sneeuwde vannacht in Konitsa" en "wat zit je haar leuk". Ik ontworstelde mij aan de hartelijkheden met de woorden "Ψάχνο το αυτοκίνητο", ik zoek de auto. En jawel, teruglopend naar de ingang van de hal vond ik een juffrouw met een bordje met "Zwees" erop. Ach ja, valt ook niet mee, zo'n vreemde naam.
"I am mister Zwees," zei ik grijnzend.
"Follow me," zei ze zuinig.
Ze bracht me naar een heer met veel papieren die tussen auto's en andere mensen in stond. Terwijl ik stond te wachten op het afhandelen van het papierwerk, stond de rest van mijn gezelschap bewonderend rond de nieuwe Skoda van een trotse Tasos, deels gekocht met geld dat hij met speculeren op de beurs gewonnen had, en verder met een lening. Het van een nicht geleende kinderstoeltje werd op zijn achterbank geplaatst, zorgvuldig op een deken zodat de bekleding niet beschadigd zou worden. De bekleding van de achterbank bedoel ik, niet van het kinderstoeltje. Maria en haar familie namen plaats bij Tasos in de auto; Lidy, Tjerk en Claire in mijn huurauto.

De eerste vijf kilometer was Tasos nog makkelijk bij te houden. Buiten de bebouwde kom begon de snelheid. Hij leek wel die blauwe vis met geheugenproblemen in Finding Nemo, die vis die vergeet dat ze iemand de weg wijst en denkt dat ze achtervolgd wordt. Nu ben ik al een beetje gewend hoe Greek drivers rijden. Waar ik echter nog niet aan was gewend, is om zelf zo te gaan rijden.

"Gaat het nog?" zei ik tegen Lidy, Tjerk en Claire wier gelaatskleur ik niet durfde te bekijken in de vrees dat een halve seconde genoeg was om Tasos uit het oog te verliezen.
"Ja hoor," loog Tjerk.
"Tasos rijdt erg snel," voegde Claire er aan toe.
Lidy lag achterin te slapen. Dat ze onkwetsbaar is voor schorpioenen wist ik al, maar dat zelfs de Griekse rijstijl haar onbewogen laat, dat was indrukwekkend.

En ik trapte het gaspedaal nog eens flink in, want Tasos was op een miniem stukje rechte weg bezig om een vrachtwagen in te halen, en als ik hem niet zou volgen, dan was ik hem voorgoed kwijt.

Dat bleek mee te vallen. We vonden Tasos' auto weer stilstaand langs de weg. Ik stopte achter hem, blij dat ik mijn rechtervoet even kon ontspannen.
"Mijn vader en ik zijn het niet eens over de weg," zei hij. "Volgens mijn vader moeten we hier linksaf, maar volgens de borden is het rechtdoor."
"Ik weet het ook niet, ik rijd gewoon achter jou aan," en ik probeerde het 'gewoon' zo gewoon mogelijk te laten klinken.

En daar gingen we weer. Steentjes spatten in het rond, stofwolken bleven achter ons hangen, en uit engineering kwam het bericht dat warp 9 toch echt te veel was voor de motor.

Vlak voor Ioannina stopte Tasos weer langs de weg. Hij stelde voor om niet in Ioannina te blijven hangen, want zijn woning ligt helemaal in het centrum van Ioannina. Dat betekent een half uur in de file de stad in en een half uur in de file de stad uit. We waren het eens dat het makkelijker zou zijn om meteen door te rijden naar Konitsa. Hij wist een sluiproute om de westkant van Ioannina heen die ons veel tijd zou besparen. En reken maar dat wij tijd bespaard hebben, al was sluiproute niet het juiste woord.

De weg van Ioannina naar Konitsa had ik al vaak afgelegd, en ik liet Tasos aan zijn lot over om in mijn eigen tempo te gaan rijden. Toen we in Konitsa aan kwamen, stond het eten al op tafel.

Onno - 30 mei 2007, 23:47 - Reageer/link

   

Templatesbrowser.com plaatst linkspam in WordPress

ICT, Linkdump, Lifelog

Maar pas op: dankzij broer Onno en zijn onvolprezen dienst Follow That Page ontdekte ik vanmiddag dat sommige themes ook iets anders doen: verborgen links toevoegen naar casino-, hotel- en andere sites - kortom linkspam.

Lees de rest op broer Wessel's website www.laterna.nl.

[update]
Templatesbrowser verspreidt nu ook een kopie van Joomla met phishing-code, zodat ze precies zien wat uw bezoekers op uw Joomla-website doen.

Onno & Wessel - 18 mei 2007, 22:24 - 4 reacties

   

Goedkoop bellen naar Griekenland

Lifelog, Linkdump

Tip. Onnoot belt naar Griekenland voor 0,5 cent per minuut (9 cent starttarief) via 1643.

Onno - 11 okt 2006, 23:44 - 1 reactie

   

Simon mist papa

Lifelog

MSN Messenger.

Maria zegt:
waar ben je?

Maria zegt:
toen tasos weg ging naar ioannina zei tegen simon dat volgende keer hij komt ook papa meebrengt en toen Simon begon meteen naar buiten te rennen en roepen "Papa samen brengen" en hij wou met tasos mee in de auto om jou te gaan brengen meteen....

Maria zegt:
was zo zielig met die arme Simon....hij wou jou meteen met de auto van tasos gaan brengen...

...

Onno - 8 okt 2006, 21:16 - Reageer/link

   

Bye bye Schoolbank.nl

Lifelog

Ik had onderstaande korte teksten op Schoolbank.nl gezet, en nog geen maand later gingen ze geld vragen aan hun bezoekers om deze (en andere) teksten te mogen lezen. Ho, wacht eens even, zo zijn we niet getrouwd! Als mensen geld gaan verdienen met mijn teksten mogen ze dat niet doen zonder mijn toestemming. En die hebben ze niet.

En dan vandaag dit. Claudia die ik ken van de lagere school stuurde mij via Schoolbank.nl een berichtje. Ik wilde graag antwoorden, maar hoe? Een reply op haar bericht zou naar een afvalbak bij Schoolbank.nl gaan. Ik logde dus in op Schoolbank en bekeek de opties. Dat was bitter weinig: ik kon óf een standaardberichtje terugsturen (keuzes zoals "Heb ik bij jou in de klas gezeten?" en "Ik houd nog steeds van je"), of betalen voor een uitgebreid lidmaatschap. Ja, doei! Het emailadres van Claudia kon ik echter niet vinden, en er was ook geen mogelijkheid om haar mijn emailadres te geven. Claudia, ik hoop dat je dit leest. Reageren op mijn website is en blijft gratis.

Deze twee akkefietjes samen hebben mij doen besluiten om mijn teksten van Schoolbank.nl weg te halen en hier neer te zetten. Klasgenoten zijn van harte welkom om hun eigen verhalen toe te voegen.

Willem Alexanderschool

Ha, bij David, Rein, Tony, Jan-Willem, Michel, Sierk & Leo, Dirk, Marco & Niek, Geert, Rudy, Peter, Lydia, Margreet, Saskia, Claudia, Lia.

Mijn vroegste herinnering was aan Arjan. Wie, Arjan? Jawel, die zat in onze jaargang, maar iedereen zal hem wel vergeten zijn, want halverwege de eerste klas verhuisde hij weg. Tot mijn grote verdriet, want hij was mijn grote speelkameraad.

David was de grootste komiek. Hij hoefde maar een klemtoon verkeerd te leggen (timotheus) en wij lagen dubbel.

Verder hele goede herinneringen aan meester Jansen, vooral toen de halve klas ziek werd en de overgebleven helft een enorme maquette ging bouwen.

Ook erg leuk was het kamperen met meester Visser op Texel, waarbij onze tent vol water liep. Zet nooit je tent in een kuil.

Jan Arentsz

Ik bleef zitten in de vijfde en kwam toen terecht in een erg leuke groep, met o.a. Oscar, Robert, Bertus.

Absoluut hoogtepunt vond ik het meedoen met de musical, de eerste van wat een jaarlijkse traditie zou worden.
"Wil jij eunuch spelen?" vroeg regisseur Rudi Oranje.
Ja hoor, hardstikke leuk, wat is dat?
Harembewaker? Oh, leuk.
Ontmande harembewaker... Oh.
Ik kreeg een mooi glitterpak aan met krulpuntsloffen en enorme wenkbrauwen opgeplakt en een plastic kapje over mijn hoofd om mij kaal te doen lijken. Als ik geweten had dat het zo ging zweten had ik mij echt kaalgeschoren.
De repetities waren altijd lachen. "Wie zorgt er voor een mand met fruit tijdens de ligmaaltijdscene?" vroeg de regisseur.
"Ach," zei Bertus, "Dat fruit komt vanzelf wel uit de zaal."

Leuk was ook dat Oscar en ik tijdens tussenuren zwartwitfoto's gingen afdrukken in de donkere kamer. Met de oogst gingen we dan naar de vaste hangplek tussen trap en garderobe (gebouw Mandenmakerstraat) waar onze klasgenoten meestal positief commentaar gaven.

Enkele markante leraren:
Grauf "Adoe, mensen! Lekker hobby'en!"
Ooievaar (Ooyevaar? Ooijevaar?) wiens versie van Gijsbrecht van Amstel met Truus & ziekenwagen zo in een cabaretvoorstelling had gekund;
Tekenlerares mw Slot, een schat van een mens;
Schooldekane mw Bosma, die op raadselachtige wijze een haarfijne analyse gaf van mijn studietijd, nog voordat deze was begonnen.

Onno - 27 sep 2006, 23:03 - 4 reacties

   

Gezinsuitbreiding

Lifelog

Onno en Maria hebben er weer een zoon bij. Hij heet Dimitri. Moeder en zoon maken het goed.

Onno - 14 juli 2006, 13:35 - 6 reacties

   

Floater

Lifelog

Onnoot heeft een floater in zijn rechteroog. Hij is meestal rond, doorzichtig en danst net in het centrum van het blikveld. Hij is er nu al een week of twee. Soms is hij er duidelijk, soms is hij nauwelijks waarneembaar. Hij is beter te zien als het oog veel heen en weer beweegt, en als er veel licht is, en als er heldere gekleurde vlakken zijn, zoals een blauwe lucht of Simon's gezicht op enkele centimeters afstand.

De floater heeft de voortdurende neiging om bekeken te worden. Vooral als hij net naast het centrum zweeft, levert dat nogal spastische oogbewegingen op. Het schijnt dat je eraan kunt wennen. Erg lastig is het niet.

De laatste keer dat Onnoot over dit soort oogverschijnselen hoorde praten, was op een verjaardag met ooms en tantes die lang geleden de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd zijn. Daar ontstond een verbale wedloop wie de meeste rare vlekken, tunneleffekten, stippen, sterren en zwarte gaten zag. Daardoor voelt Onnoot zich nu een beetje oud worden.

Als Onnoot tijd heeft zal hij eens vertellen over zijn knakkende teengewrichten.

Onno - 30 mei 2006, 16:39 - 1 reactie

   

Onno tien jaar op het web

Lifelog, Simon

Op 4 mei 1996 plaatste ik mijn eerste website online. Ik had het u al eergisteren willen melden, maar Simon had die avond shampoo in zijn oogjes gekregen en huilde de hele avond. Pas tegen middernacht vielen we in slaap.

Onno - 6 mei 2006, 08:12 - Reageer/link

   

Het gezicht van Merel

Lifelog

Ik had net een PC besteld aan de Ceintuurbaan en fietste terug naar de Oosterparkbuurt. Ineens dacht ik: hee, hier ongeveer woont Merel. Hoe zou ze er eigenlijk uitzien? Misschien is het wel het meisje dat hier voor mij fietst. Nee, die rijdt rechtdoor, terwijl Merel ongetwijfeld rechtsaf zou slaan, de Van Woustraat in. Daar dan, dat meisje dat op de brug een foto neemt van de Omval? Dat zou grappig zijn, zie ik straks die foto op haar website.

Ik kwam thuis en deed de VPRO gids open. Het eerste wat ik zag was een foto van Merel. Zo snel werd zelden mijn wens vervuld.

Onno - 29 jan 2006, 14:52 - 2 reacties

   

Pride and Prejudice

Lifelog, Linkdump

De helft van de schitterende TV-serie Pride and Prejudice heeft Onnoot nu gemist, maar geen nood: deze hypertext-versie van Jane Austen's boek biedt alle houvast om even bij te lezen voordat morgenavond het laatste deel te zien is op Nederland 1. British drama rules!

Onno - 3 aug 2005, 21:15 - 2 reacties

   

Inbraak (4)

Lifelog

In een artikel over criminaliteit en handhaving staan interessante cijfers. De kans dat in een jaar bij je wordt ingebroken is 1 op 50. Tussen elke twee aangiften van inbraak liggen 4 minuten. Onnoot was twee en een half uur bezig met aangifte doen, dus in die tijd zijn gemiddeld ongeveer 37 inbraken gepleegd.

Over immateriële gevolgen:
Deze gevolgen zijn als volgt te omschrijven: het slachtofferschap wordt
'herbeleefd'
(ja),
de herinnering eraan dringt zich herhaaldelijk op
(nou, het is meer dat allerlei alternatieve scenario's de revue passeren: wat als ik niet eerst die deur dichtgedaan had, maar eerst stilletjes rondgekeken?),
men trekt zich terug uit de realiteit
(nee)
en voelt zich verslagen
(ja),
men verkeert voortdurend in een staat van lichamelijke opwinding
(ja, erg uitputtend is dat)
gepaard gaande met slaapproblemen
(ja),
irritatie
(hm, een beetje wel),
concentratieproblemen
(ja),
angstaanvallen
(nee),
extreme beveiliging
(nou, niet extreem),
verhoogd alcoholgebruik
(nee) en machteloze uitbarstingen (nog niet).

Onno - 23 juni 2005, 23:12 - Reageer/link

   

Inbraak (3)

Lifelog

Mocht u een koene ridder met een gouden lans op zijn stalen ros door Amsterdam hebben zien fietsen op weg naar een toernooi, dan was dat Onnoot met een inbraakstrip.

Onno - 23 juni 2005, 19:21 - Reageer/link

   

Inbraak (2)

Lifelog

Een buurvrouw vertelde, dat afgelopen weekend bij haar is geprobeerd in te breken. Het slot kregen ze open, maar ze werden tegengehouden door de ketting. De buurvrouw was gewoon thuis.

Kennelijk zijn de inbrekers bij ons kind aan huis.

Onno - 22 juni 2005, 18:56 - Reageer/link

   

Inbraak

Lifelog

Ik werd wakker van de scharnierende voordeur. Het was ongeveer tien voor zeven.

Hee, dacht ik. De voordeur staat open. Hoe kan dat? Is er iemand in mijn appartement?

Maria wil altijd dat ik de voordeur op het nachtslot draai. Ik vond dat niet nodig en nu Maria in Griekenland is deed ik het niet. Ik stond op, liep naar de voordeur en deed hem dicht. Ik ging naar de woonkamer (misschien hoorde ik daar iets, of misschien wilde ik checken of er iemand binnen was, dat weet ik niet meer).

Daar stond iemand bij de openstaande deuren van de erker. Een blanke jongeman van circa 25 a 30 jaar, ongeveer 1.70 tot 1.75 lang, mager postuur, met een wit shirt zonder mouwen, een lichtblauwe korte broek, gymschoenen, blonde (bijna zilverkleurige) stekeltjes, een vrij smal gezicht met de ogen dicht bij elkaar, een smal voorhoofd, geen bril, geen snor, geen baard. En hij had MIJN zwarte rugzak met MIJN nieuwe Nikon D70 digitale spiegelreflex met 20mm lens en 50mm lens op zijn rug, en MIJN zwarte fototas met MIJN Sony DCR VX-700 digitale videocamera.

"Hee, wat...?" zei ik. Hij begon over de reling te klimmen. Ik snelde naar de reling. Hij was al een verdieping lager. Hij klom als een aap.

"Blijf hier!" riep ik. Hij rende weg over het dak van de parkeergarage, richting Eerste Oosterparkstraat, niet eens zo heel snel. Achteraf denk ik dat hij misschien zijn voet had bezeerd bij het neerkomen.
"Politie!" riep ik. Het was stil. Ik greep de telefoon en belde 112. Een mevrouw nam op. Ik stamelde zoiets van "een inbreker rent NU weg over de Sparrenweg met mijn spullen!"
"Ik verbind u NU METEEN door met de politie," zei ze. Klik.
"Politie."
Ik legde uit dat de inbreker inmiddels de Eerste Oosterparkstraat in was gelopen. Ter hoogte van het OLVG, richting Wibautstraat. Aan de overkant keek iemand uit het raam.
"We komen eraan. Wat is uw telefoonnummer? En wat is uw adres?"

Ik had inmiddels spijt dat ik niet meteen achter de man aan gerend was. Ik deed mijn korte broek aan, sandalen aan, greep de sleutels en rende van de trap af, de Eerste Oosterparkstraat in, linksaf had ik hem zien gaan. Ik vroeg aan een voorbijganger of hij zo iemand gezien had.
"Nee, sorry, ik lette niet op, ik keek alleen naar de grond want -"
"OK bedankt," en ik rende verder. Ik vroeg nog iemand en nog iemand. Niemand had de inbreker gezien. Bij de Wibautstraat gaf ik het op: als niemand hem gezien had, kon hij inmiddels overal zijn. Ik besloot terug te lopen om de politie op te vangen. In de verte, langs het ziekenhuis reed een politiewagen voorbij.

Na een paar minuten belde de politie aan. Ze keken rond in de woning, besloten dat de inbreker niet omhoog had kunnen klimmen en dus door de voordeur naar binnen gekomen was. Ze namen het signalement op, inclusief mijn zwarte tassen. Ze belden om iemand van het technisch sporenonderzoek te laten komen. Ze maakten voor vanmiddag een afspraak om aangifte te doen op het bureau.

Ik keek rond om de schade op te nemen. Paspoort was er nog, rijbewijs ook, creditcard ook, het verblijfsdocument van Maria ook (daar hebben we heel veel moeite voor gedaan, dus dat was een zucht van verlichting waard). De lege doos van de D70 was van plaats veranderd, dus daar zouden vingerafdrukken op kunnen staan. Ik kon mijn portemonnee niet vinden, maar waar was die? In mijn korte broek, toch? Maar dat betekent dat hij in mijn slaapkamer geweest moet zijn, en dat terwijl ik daar lag te slapen...
Ik belde Maria om het verhaal te vertellen. Ik belde mijn ouders om het verhaal te vertellen. Ik ging naar het toilet. Ik nam een sapje. Maria belde weer. Ik ging nog een keer naar het toilet. Ik belde de Agis om een nieuw pasje aan te vragen. Ik belde mijn verzekeringsadviseur, maar die was nog niet aanwezig.

Nu ben ik woedend. Ik was zo ontzettend blij met mijn Nikon D70, eindelijk een echt goede camera waarmee ik tenminste kon fotograferen zoals ik wou. Ik had me in de schulden gestoken om hem te kopen, met twee hele goede lenzen. Ik had hem nog niet aangemeld bij de verzekering. Ik ben woedend en teleurgesteld. En ik bedenk me steeds of ik hem misschien niet had kunnen pakken als ik niet 112 had gebeld maar meteen was gaan rennen.

Hier de belangrijkste spullen op een rijtje:

Nikon D70 digitale spiegelreflex body, serienummer 4234805. Met:
- twee batterijen,
- twee UV filters,
- een polarisatiefilter,
- een zwarte rugtas met blauw randje op de achterflap. - Batterijlader ontbreekt,
- USB kabel ontbreekt.

Nikkor 50mm 1.4 AF-D objectief, serienummer 4626753;

Nikkor 20mm 2.8 AF-D objectief, serienummer 342239.

Onno - 21 juni 2005, 10:25 - 2 reacties

   

Grumpy old men

Lifelog

Onnoot las net in de VPRO gids iets over grumpy old men: mannen die te oud zijn om actie te ondernemen en te jong om te berusten. De schrik sloeg Onnoot om het hart. Onnoot moppert en zeurt steeds meer. Onnoot is ook een grumpy old man!

Onno - 10 feb 2005, 00:07 - 1 reactie

   

Word niet xenofoob!

Lifelog

Onnoot moet eens een hartig woordje met u wisselen. Sinds de moord op Theo van Gogh winkelt u nauwelijks meer bij (vermeend) Islamitische winkels.

Onnoot maakt weleens een praatje met de Turkse groenteman op het Beukenplein. Een maand geleden vertelde hij dat sinds de moord op Theo van Gogh veel klanten wegblijven. De goede man begreep er niets van. De moordenaar was toch een Marokkaan, geen Turk? En er zijn toch ook Nederlandse moordenaars, waarom doen we dan toch boodschappen bij Nederlandse winkels? En de man is nauwelijks Islamitisch, zegt hij. Voor hem is het allemaal best wat iedereen gelooft, dat is hun eigen zaak.
"Als de klanten wegblijven, moet ik voor het nieuwe jaar begint de winkel sluiten," zei hij.

Een uurtje geleden sprak Onnoot de man weer. Het woei hard.
"Pas maar op dat die appels niet wegwaaien," grapte Onnoot.
"Dat maakt toch niets meer uit," zei de man somber, "Morgen is het afgelopen. Na morgen sluit ik de zaak."
"Maar wat gaat u dan doen?"
"Naar de sociale dienst."

Daar heeft u het nou. Beste lezer, heeft u de laatste twee maanden nog wel eens gewinkeld bij een Turk of Marokkaan? Ze hebben het beste fruit, de beste vis en uitstekend vlees voor concurrerende prijzen, dus daarvoor hoeft u het niet te laten.

We geven miljoenen voor de ramp in Azië, maar onze Islamitische buren laten we links liggen. Willen we een scheuring van de maatschappij voorkomen, dan moeten we elkaar de hand reiken. Nederland, word niet xenofoob!

Onno - 7 jan 2005, 14:55 - 3 reacties

   

Geef!

Lifelog

Help slachtoffers aardbeving Azië

Onno - 3 jan 2005, 16:43 - Reageer/link

   

Theo van Gogh dood

Lifelog

Vanochtend is Theo van Gogh doodgeschoten in de Lineausstraat, bij het Oosterpark.

Mijn buurman werkt(e) voor Theo. Hij is nu een vriend en zijn baan kwijt. Een paar maanden geleden sprak ik een paar woorden met Theo, die wat kopij bij mijn buurman in de brievenbus deed.

Op de plek van de aanslag komen Maria, Simon en ik regelmatig. De plek waar de dader gepakt is, daar loopt Onnoot iedere week langs op weg naar Griekse les. Theo kwam net van het Stadsdeelkantoor Oost-Watergraafsmeer, waar we onlangs Simon's eerste paspoort hebben opgehaald.

Onno - 2 nov 2004, 11:30 - Reageer/link

   

Maria's muziek gespeeld

Lifelog

Morgen (donderdag) wordt een muziekstuk van Maria uitgevoerd, namelijk haar "Hymn" voor fluit solo. Plaats: conservatorium Amsterdam, Van Baerlestraat, naast het Stedelijk. Tijd: 12:30. Agenda (paar keer pagedown doen).

Het vervoer staakt, dus neem de fiets.

Onno - 13 okt 2004, 23:16 - Reageer/link

   

Viavia sucks

Lifelog, Suckers

"Bent u meneer Karaferi?"
"In zeker zin..."
"Ik ben van de ViaVia. Ik bel over uw advertentie."
"Ja?"
"Pianolessen, dat valt onder zakelijk adverteren, dus dat is niet gratis."
"Oh... Hoeveel gaat het kosten?"
"Honderddertig euro."
"HONDERDDERTIG EURO?"
"Jawel."
"Waarom zoveel?"
"Dat is ons normale tarief."
"Oh... Wat krijgen we voor dat geld?"
"De advertentie komt dan meerdere weken in de edities van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht, ..."
"Meneer, wij wonen in Amsterdam. Denkt u dat mijn vrouw pianoles wil geven in Rotterdam?"
"Eh, nee..."
"Alleen Amsterdam dus, één week. Hoeveel kost dat?"
"Vijfendertig euro."
"Vijfendertig euro? Waarom nog zo veel?"
"Het is een extra opvallende advertentie."
"En een gewone advertentie, wat kost dat?"
"Slechts vijfentwintig euro."
"Meneer, bij marktplaats.nl adverteren wij twee maanden voor zes euro."
"Maar dat is alleen op internet... Via onze krant bereikt u ook oudere mensen."
"We krijgen bij Marktplaats drie reacties per week, dat is voldoende, en de leeftijd van die mensen maakt ons niet uit."
"Waarom wilt u dan bij ons adverteren?"
"Dat was blijkbaar een vergissing."
"Oh... Okee. Dag meneer."
"Dag meneer."

Onno - 4 sep 2004, 21:46 - Reageer/link

   

Teen gestoten

Photos, Lifelog


Amsterdam, 11 augustus 2004, 21:12.
Wat? Onsmakelijk? Deze zijn pas onsmakelijk. Mijn grote teen zal ik u besparen.

Onno - 28 aug 2004, 22:09 - Reageer/link